İçimde sönmeyen bir yangın var.
Alev alev sarıyor tüm düşüncelerimi. Acıtıyor…
Neden diyorum ? Sorgulamak neye çare…
Keşkeler geliyor aklıma… Daha çok özlüyorum.
Ağlıyorum hatıralara sarılıp…
Yorgunluğunu unutup günlerin, gözlerime yasaklıyorum uyumayı;
Aklımdaki hayalin tazeyken onunla daha çok vakit geçirebileyim diye.
Yutuyorum sözcükleri, örtüyorum söyleyebildiklerimi…
Ben hiç unutmayacağım yuttuklarımı da, örtünün altında kalanlarıda…
Bu yazı şahidim olsun…